عبد الرحمن در سال 1928 ميلادى در سن 78 سالگى پس از آن‌كه سلطنت پسرش را بر اراضى شبه جزيره كه اكنون در اختيار نوه‌اش سعود بن عبد العزيز هست ديد چشم از اين جهان فروبست . و همان‌گونه كه ابن رشيد هم‌پيمان مخلصى براى تركان عثمانى بود عبد العزيز هم براى دولت انگلستان دوست وفادار و هم‌پيمان دائمى بود او در تمام حالات در سخنرانيها و غيره از انگليس نام مىبرد و از آنها سپاسگزارى مىكند ، از جمله در خطبه‌اى كه به سال 1262 ه ق در مكه ايراد كرد چنين گفت : « ناگفته نماند كه به مفاد جمله من لم يشكر الناس لم يشكر اللّه ، هركس از مردم سپاس و تشكر نكند ، شكرگزار خدا هم نيست برخود لازم مىدانم از تلاشهاى دولت انگلستان در زمينه اهداء كشتيهاى مسافربرى و تسهيل مسافرت زائران خانه خدا تشكر كنم و نيز مراتب سپاس خود را به آن دولت عظمى و ديگر دول هم‌پيمان در مورد تأمين وسايل زندگى و نيازمنديهاى حياتى براى مردم شهرها تقديم مىدارم و در پايان خاطرنشان مىسازم كه رفتار انگليسيها با ما هميشه خوب و رضايت‌بخش بوده است . » درحالىكه هر بزرگ و كوچك به‌خوبى مىداند كه دولت انگلستان و ديگر دول هم‌پيمان آن و هر كشور استعمارگر ديگر محال است به كشورهاى اسلامى خدمت انسانى كنند و اگر به ظاهر خدمتى انجام دهند بدون شك در اين فكر هستند كه به بازارهاى آن كشور راه پيدا كرده و نبض اقتصادى آنها را به‌دست بگيرند زيرا استعمار هميشه با نفاق و ظاهرسازى پيش مىآيد تا خون ملتها را بمكد .